Cytują mnie 🙂

Kasiu, masz rację 🙂 W zasadzie moją główną myślą było właśnie to, że czy ktoś wierzy, czy nie, to i tak najważniejsze jest mieć kontakt z sobą i działać 🙂 Jeśli ktoś uważa, że wiara w cokolwiek zwalnia go z takiej odpowiedzialności to według mnie nie jest to dobra postawa życiowa. A to co/kto nas motywuje to już zupełnie inna sprawa 😉 Cieszę się, że piszesz ten blog! Dziękuję 🙂

Aniu, tych pytań nie ujęłam celowo, bo post nie jest filozoficzny ale rozwojowy 🙂 „zaufanie Bogu zupełnie nie zwalnia nas z odpowiedzialności za swoje życie.” – tu się zgadzam w 100%. A już tutaj: „Miłe opowiastki w stylu Pani Brett raczej dają (co wrażliwszym) chwilę zadumy, ale raczej nie zmieniają życia.. Tylko żywa, prawdziwa relacja z Bogiem to robi.” – niekoniecznie. Refleksja i chwila zadumy nie u każdego kończy się bezczynnością. Jestem żywym przykładem tego, że to nie bóg zmienił i zmienia moje życie. A wewnętrzna dziura? – Jedni zapełniają ją wiarą i bogiem, inni nałogami, a jeszcze inni – kontaktem z samym sobą. Tak jak napisałaś, wszystko zależy od indywidualnych potrzeb. Dziękuję Ci za ten szczery komentarz!